Bir çocuğun gözlerinin içine baktığınızda ne görürsünüz?
Bir gelecek mi? Bir umut mu? Yoksa henüz hayatın yükünü omuzlarına almamış, dünyayı bütün saflığıyla keşfetmeye çalışan küçük bir insan mı?
Yıllardır eğitimin içinde olan biri olarak şunu çok iyi biliyorum: Biz yetişkinler çocukların geleceğini planlamaya o kadar odaklanıyoruz ki bazen onların bugününü yaşamalarına fırsat vermeyi unutuyoruz.
İyi okullarda okusunlar, başarılı olsunlar, yabancı dil öğrensinler, sınavları kazansınlar, hayata güçlü hazırlansınlar istiyoruz.
Peki, bütün bunları isterken onlara yeterince çocuk olma hakkı tanıyor muyuz?
Çocukluk, yetişkinliğe hazırlanırken hızla geçilmesi gereken bir dönem değildir. Çocukluk, başlı başına korunması gereken bir yaşam hakkıdır.
Bugün dünyanın farklı coğrafyalarında milyonlarca çocuk aynı güne bambaşka koşullarda uyanıyor.
Kimisi okuluna gitmek için heyecanla hazırlanırken kimisi savaşın, yoksulluğun, şiddetin ve eşitsizliğin gölgesinde büyümeye çalışıyor. Kimisi oyuncaklarını seçerken kimisi hayatta kalmanın mücadelesini veriyor.
Oysa bir çocuğun nerede doğduğu, nasıl bir ailede büyüdüğü ya da hangi ekonomik koşullara sahip olduğu onun temel haklarını belirlememeli.
Her çocuk güven içinde büyümeyi, eğitim almayı, oyun oynamayı, kendini ifade etmeyi ve en önemlisi sevildiğini hissetmeyi hak eder.
EÄŸitim Sadece Bilgi Vermek DeÄŸildir
Bir eğitimci olarak yıllar içinde binlerce çocuğun hayatına dokunma fırsatı buldum.
Gördüm ki çocuklar kendilerine anlatılan her bilgiyi hatırlamayabilirler. Ancak nasıl hissettirildiklerini kolay kolay unutmazlar.
Bir öğretmenin cesaret veren bakışını, bir arkadaşının uzattığı eli, bir yetişkinin kendisini gerçekten dinlediği o anı yıllar sonra bile hatırlayabilirler.
İşte bu yüzden eğitim yalnızca akademik başarıyla ölçülemez.
Çocuğun kendisini güvende hissettiği, hata yapmaktan korkmadığı, merakının desteklendiği ve düşüncelerinin önemsendiği bir ortam oluşturabiliyorsak gerçek anlamda eğitimden söz edebiliriz.
Çünkü özgüveni gelişmemiş bir çocuğun karnesindeki yüksek notlar, onun hayata hazır olduğu anlamına gelmez.
Bizim görevimiz yalnızca başarılı öğrenciler yetiştirmek değil; düşünebilen, sorgulayabilen, empati kurabilen, vicdan sahibi ve mutlu bireylerin yetişmesine rehberlik etmektir.
Bir Çocuğa Verebileceğimiz En Güzel Hediye
Bazen çocuklarımız için çok şey yaptığımızı düşünürüz.
Onlara en iyi imkânları sunmaya, eksiklerini tamamlamaya, geleceklerini güvence altına almaya çalışırız.
Ama belki de en çok ihtiyaç duydukları şey çok daha basittir.
Dinlenmek. Anlaşılmak. Koşulsuz kabul görmek.
Bir çocuğun fikrini sormak, duygularını küçümsememek, başarısız olduğunda yanında durmak ve yalnızca var olduğu için değerli olduğunu hissettirmek…
Bunlar küçük davranışlar gibi görünse de bir insanın bütün yaşamını etkileyebilir.
Unutmayalım ki çocukların yalnızca fiziksel ihtiyaçlarını karşılamak yeterli değildir. Onların duygusal dünyalarını da korumak zorundayız.
Bugün Kendimize Bir Soru Soralım
5 Ekim Dünya Çocuk Günü'nde yalnızca güzel mesajlar paylaşmakla yetinmeyelim.
Kendimize şu soruyu soralım:
Biz çocuklara nasıl bir dünya bırakıyoruz ve daha da önemlisi, bugün onlara nasıl bir dünya yaşatıyoruz?
Çocukların sesini duyduğumuz, haklarına saygı gösterdiğimiz, onları birbirleriyle kıyaslamadığımız ve her birinin kendine özgü bir değer olduğunu kabul ettiğimiz bir dünya mümkün.
Bunun için büyük sözlerden önce küçük ama samimi adımlara ihtiyacımız var.
Bir çocuğu gerçekten dinlemekle başlayabiliriz.
Çünkü çocuklar bizim gerçekleştiremediğimiz hayallerimizi tamamlamak için dünyaya gelmediler.
Onların kendi hayalleri, kendi yolları ve kendi hikâyeleri var.
Biz yetişkinlere düşen, o hikâyeyi onların yerine yazmak değil; kendi hikâyelerini güvenle yazabilecekleri bir dünya kurmak.
Ve unutmayalım: Bir toplumun geleceğini görmek istiyorsanız çocuklarına ne öğrettiğine değil, çocuklarına nasıl davrandığına bakın.
5 Ekim Dünya Çocuk Günü kutlu olsun.
Ayşegül Varol
Özel Kültürlü Gelecek Okulları Kurucusu
Eğitimci | Girişimci | Danışman
