Bir ülkede çocuklar, bir bakış yüzünden ölüyorsa; orada sorun artık bireysel değil, toplumsaldır. Ama daha acı olan şudur: Bu sorun çözümsüz değildir. Yeter ki sorumluluğu birbirimize atmayı bırakıp, çözümü birlikte inşa edelim.
Minguzzi.
Atlas.
Ama mesele sadece bu iki isim deÄŸil.
Onlar birer haber baÅŸlığı, birer istatistik hiç deÄŸil. Onlar bu toplumun vicdanında kanayan bir yaranın adıdır.
Bir ülkede çocuklar ve gençler “yan baktın” denilerek öldürülüyorsa, burada artık münferit olaylardan söz edemeyiz. Bu, açık bir toplumsal çöküÅŸ göstergesidir.
Bu çöküÅŸün adı ÅŸiddettir. Ama kaynağı sadece sokak deÄŸildir.
Åžiddet evde baÅŸlar, okulda ÅŸekillenir, sokakta görünür hâle gelir.
EÄŸitim sadece akademik baÅŸarıdan ibaret deÄŸildir. EÄŸitim; çocuÄŸa öfkesini tanımayı, sınırlarını bilmeyi, baÅŸkasının varlığına tahammül edebilmeyi öÄŸretmektir.
Bugün yaÅŸadığımız bu tablo bize ÅŸunu söylüyor:
EÄŸitim, tek başına okulun omzuna bırakılabilecek bir yük deÄŸildir.
EÄŸitim üç sac ayağı üzerinde durur:
Aile – Okul – Toplum.
Bu ayaklardan biri eksikse, sistem çöker.
Bugün yaÅŸadığımız tam olarak budur.
Ailede sınır koyulmayan, sorumluluk verilmeyen, her davranışı mazur görülen çocuk; okulda yalnız bırakıldığında, sokakta yanlış rol modellerle büyür.
Okul ise yalnızca ders anlatan bir kurum değildir.
Okul; deÄŸer inÅŸa eden, karakter geliÅŸtiren, çocuÄŸu hayata hazırlayan güvenli bir alandır.
Bu yüzden okul–aile iÅŸ birliÄŸi bir tercih deÄŸil, zorunluluktur.
Bir çocuÄŸun eÄŸitimi, okul kapısından girip çıkmaz.
Bugün Minguzzi’yi, Atlas’ı ve benzerlerini konuÅŸuyorsak; yarın baÅŸka isimleri konuÅŸmamak için bu iÅŸ birliÄŸini yeniden ve güçlü biçimde kurmak zorundayız.
Bir özel okul kurucusu olarak ÅŸunu açıkça söylemek zorundayım:
Biz bu yarayı sadece konuÅŸarak deÄŸil, bilinçli bir eÄŸitim anlayışıyla iyileÅŸtirebiliriz.
Çocuklara erken yaÅŸta ÅŸunları öÄŸretmeliyiz:
• Öfke bir duygu ama ÅŸiddet bir tercih deÄŸildir.
• Güç, korkutmak deÄŸil, kendini kontrol edebilmektir.
• Hak aramak, can yakmak deÄŸildir.
Toplum olarak artık şunu kabul etmeliyiz:
Bu kanayan yaranın merhemi eğitimdir.
Aileyle baÅŸlayan, okulda güçlenen, toplumda karşılık bulan bir eÄŸitim.
Minguzzi ve Atlas birer sayı değil.
Onlar bize geç kalmamamız gerektiÄŸini söyleyen acı iÅŸaretlerdir.
Bu yazı bir suçlama deÄŸil.
Bu yazı bir çaÄŸrıdır.
Durmak, düÅŸünmek ve birlikte iyileÅŸtirmek için.
AyÅŸegül Varol
Kültürlü Gelecek Okulları Kurucusu
Girişimci | Danışman | Eğitimci
