Takvimde bazı tarihler vardır; üzerinden yıllar, hatta yüzyıllar geçse de anlamını kaybetmez. 26 Ağustos da bizim tarihimizde böyle bir gün.
26 Ağustos 1071’de Malazgirt Zaferi ile Anadolu’nun kapıları Türklere açıldı. Bundan tam 851 yıl sonra, 26 Ağustos 1922 sabahı ise aynı topraklarda bu kez bağımsızlığımızın yolunu açacak Büyük Taarruz başladı. Aradan geçen yüzyıllara rağmen iki tarihin ortak bir yanı vardı: Bu topraklarda var olma iradesi.
Büyük Taarruz’u bugün yalnızca askerî bir harekât olarak okumak eksik kalır. Çünkü o sabah başlayan mücadele; yıllarca savaşmış, yorulmuş, yoksulluk görmüş ama bağımsızlığından vazgeçmemiş bir milletin yeniden ayağa kalkışıydı. Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarının önünde çok zor bir yol, arkalarında ise onlara inanan bir millet vardı.
Bugün günlük hayatın telaşı içinde özgürce yaşamanın, çocuklarımızı kendi ülkemizde ve kendi bayrağımızın altında yetiştirmenin ne büyük bir kazanım olduğunu zaman zaman unutabiliyoruz. Okullarımızda çocukların sesini duymak, onların geleceğe dair hayaller kurduğunu görmek bize çok doğal geliyor. Oysa bugün sahip olduğumuz bu hayatın arkasında büyük bir mücadele ve ağır bedeller var.
Bir eğitimci olarak tam da bu noktada kendimize önemli bir soru sormamız gerektiğini düşünüyorum: Biz çocuklarımıza tarihi nasıl anlatıyoruz?
Tarihleri ezberletmek kolay. 26 Ağustos 1922’yi, 30 Ağustos’u, savaşların ve komutanların isimlerini çocuklar öğrenebilir. Sınavda doğru cevabı da verebilirler. Ama asıl mesele, o tarihin arkasındaki duyguyu ve mücadeleyi anlayabilmeleridir. Bir milletin en zor günlerinde bile umudunu kaybetmemesinin ne demek olduğunu hissedebilmeleridir.
Çünkü eğitim yalnızca bilgi vermek değildir. Eğitim, çocuğun öğrendiği bilgiyle hayat arasında bağ kurmasını sağlamaktır.
Büyük Taarruz’u anlatırken çocuklarımıza yalnızca kazanılmış bir savaşı değil; vazgeçmemeyi, sorumluluk almayı, birlik olmayı ve bağımsızlığın değerini de anlatmalıyız. Mustafa Kemal Atatürk’ü anlatırken de onu yalnızca büyük bir komutan olarak değil; akla, bilime, eğitime ve gençlere güvenen bir lider olarak tanıtmalıyız.
Atatürk’ün savaş meydanlarından sonra yüzünü eğitime çevirmesi tesadüf değildi. Çünkü bir ülkeyi kurtarmak kadar, o ülkenin geleceğini kurmanın da önemli olduğunu biliyordu. O gelecek ise ancak düşünen, sorgulayan, üreten ve kendi ayakları üzerinde durabilen nesillerle mümkün olabilirdi.
Bugün bizim mücadelemiz savaş meydanlarında değil. Bizim mücadelemiz sınıflarda, üniversitelerde, bilimde, sanatta, teknolojide, üretimde… Bir çocuğun merakını kaybetmemesinde, bir gencin kendi ülkesinde geleceğe umutla bakabilmesinde.
Bu yüzden 26 Ağustos’u yalnızca geçmişe dönüp gurur duyduğumuz bir gün olarak görmemeliyiz. Bu tarih aynı zamanda bize bir sorumluluk da hatırlatıyor. Bize emanet edilen bağımsızlığı, Cumhuriyet’i ve bu ülkenin değerlerini gelecek kuşaklara nasıl taşıyacağımızın sorumluluğunu…
Ben bir eğitimci olarak, geçmişini bilen ama yalnızca geçmişle övünmeyen çocuklar yetiştirmemiz gerektiğine inanıyorum. Dünyayı tanıyan, bilime güvenen, sorgulayan, üreten, ülkesini seven ve yaşadığı topluma karşı sorumluluk hisseden çocuklar… Çünkü geçmişimize duyduğumuz saygının en güzel karşılığı, geleceğimizi iyi yetiştirmektir.
26 Ağustos Büyük Taarruz’un 104. yılında başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları olmak üzere, bağımsızlığımız uğruna mücadele eden tüm kahramanlarımızı rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum.
Onların bize bıraktığı bu ülkeye karşı bugün bizim en büyük sorumluluğumuz; çocuklarımızı iyi yetiştirmek, onlara düşünmeyi öğretmek ve geleceklerine sahip çıkabilecekleri bir eğitim sunmaktır.
Çünkü bir ülkenin geleceği, en sonunda yine eğitimle yazılır.
Ayşegül Varol
Eğitimci – Girişimci | Kültürlü Gelecek Okulları Kurucusu
